កំណាព្យ បទពាក្យ ៧

បណ្តាំប្រេត

ដោយ មឿន ឈានណារិទ្ធ

                អនិច្ចារូបខ្ញុំកើតជាប្រេត                 ពោះបាក់គ្រហែតធ្មេញគ្រហុប

                ក្រហល់ក្រហាយកាយគ្មានឈប់់     វេទនាលើសលប់ក្នុងអវចី ។

                ស៊ីខ្ទុះស៊ីឈាមបៀមលាមក            ស៊ីតែគំរក់អាសោចក្រៃ

                ហែកសាច់គ្នាឯងគ្មានប្រណី           ក្បាលសំយុងដីដាំចុះក្រោម ។

                នេះហើយផលកម្មតាមផ្តន្ទា            ព្រោះពៀរវេរាតាមប្រលោម

                ប្រលែងប្រល័យក្ស័យរូបឆោម         រស់នៅឋានក្រោមគ្រាំគ្រាក្រៃ ។

                ទើបតែឥឡូវរដូវភ្ជុំ                        យមរាជលែងឃុំមានសេរី

                ដើររើសបាយបិណ្ឌនៅលើដី           គេបោះឱ្យឆីឆ្អែតអាត្មា ។

                កាលពេលរស់នៅមិនសូវជឿ          បុណ្យបាបជំនឿពុទ្ធសាសនា

                គិតតែលួចជាតិចាយហ៉ឺហា            លុះរងទុក្ខាទើបភ្ញាក់ខ្លួន ។

                ឱមិត្តបងប្អួនកូនចៅអើយ              អ្នកកុំធ្វើឡើយណាមាសស្ងួន

                រឿងកិបកេងជាតិគិតតែខ្លួន           នាំគេគុំគួនជេរផ្តាសា ។

                បើសិនសាងបាបដូចរូបខ្ញុំ             នឹងនាំទុក្ខធំដល់កាយា

                ធ្លាក់ទៅនរករស់ខ្លោចផ្សា             មិនដឹងថ្ងៃណាទើបអស់កម្ម ។

                                                              ភ្នំពេញ ថ្ងៃទី២៨ កញ្ញា ២០០៥